ديروز مثل قهرمان كارتون افسانه ي توشيشان واسه خاطر 150 هزار تومان با رئيسمون جنگيدما... يعني واقعا اعصابي از من خرد شد كه حاضر بودم از كار اخراج بشم ولي از 150 تومان حق خودم نگذرم. خيلي خوشگل بعد از يكماه ول معطلي و تاخير اومده حقوق ماه قبل من رو بده از كل مبلغ 150 تومان كم كرد و گفت: خانم مسلمي من فقط در همين حد توانم هست حقوق فروردين ماه رو به شما بدم. اولش فكر كردم منظورش اينه كه اين مبلغ علي الحسابه بعد فهميدم نه مثل اينكه كلا هيچ وقت نميخواد مبلغ كم شده رو پرداخت كنه. دقيقا يك ساعت توي اتاق دعوا راه انداختم تا اينكه ديدم نه مثل اينكه حاضر نيست حقمو بپردازه. بلند شدم و گفتم: من كه مي دونم 150 تومان از نظر شما مبلغي نيست و البته از نظر من هم اين مبلغ اصلا مهم نيست ولي از حق خودم نمي گذرم و براش مي جنگم و حالا كه جنگيدم و ظاهرا انگار قرار نيست پولمو بديد پس من هم ته دلم هيچ وقت نمي بخشمتون و اون دنيا از خدا ميخوام جوابتون رو بده. داشتم بلند ميشدم بيام كه يهو گفت: من نمي دونم چرا مسائل مالي رو با مذهبي قاطي مي كنيد؟ و من تنها جوابي كه اون لحظه به ذهنم رسيد اين بود: چرا شما سودآوري و پولسازي خانم فلاني توي شركت حمل ايكس رو با من قاطي مي كنيد؟ اگه اون خانم در ماه 50 ميليون سودآوري براي شركتش داشته من فقط با يه مشتري (منظورم هريس هستش)... حالا باقي مشتري هاي ديگه پيشكش... فقط با هريس طي هفته قبل 21 ميليون و 870 هزار تومان واسه اين شركت پولسازي كردم و شما اصلا توي چشمتون نيست.... من يه دختر به شدت كم حرفي هستم ولي نميدونم ديروز تحت چه شرايطي قرر گرفتم كه مثل قرقي عقده هاي اين چند ماه رو ريختم بيرون و دست اخر هم زدم زير گريه... البته نه به خاطر مسائل مالي بلكه به خاطر ادمهاي احمقي كه هر روز مي بينم و مجبورم سكوت كنم ... اصلا برام مهم نبود جلوي يه مرد احمق بزنم زير گريه فقط برام مهم بود وقتي شب سرمو ميذارم رو بالش بخوابم فكر نكنم منو احمق فرض كردن... و نه تنها 150 تومن حقم رو گرفتم بلكه حقوق امسالم از ارديبهشت تا اخر سال 300 تومان ديگه هم به مبلغش اضافه شد. وقتي پولمو گرفتم گذاشتم تو كيفم با رئيسمون اشتي كردم و با اينكه اخر هفته حسابي گند خورد به اعصابم و از سر درد نتونستم شب بخوابم ولي خوشحالم از خودم و حق و حقوقم دفاع كردم و مطمئنم دفعه ي بعد رئيسمون از سودآوري و پولسازي شركت هاي ديگه بخواد حرف بزنه ميرم تمام سوئيفت هاي بانكي رو مي كشم بيرون و بهش ميگم منو دست كم نگير رفيق... فقط چشاتو باز كني و اونقدر حرص مال دنيا رو نخوري تو هم متوجه ميشي چه خبره.

بالاخره بعد از پنج ماه همكاري دوستانه و پردرآمد شركت ما با بزرگترين گروه سنگ يونان موفق به ديدار مدير وارداتش مستر هريس شدم. مي تونم بگم توي اين يك هفته اي كه ايران تشريف داشتند يكي از بهترين روزهاي زندگي كل اكيپ صادراتي ما بود. تقريبا هفت هشت تا شركتيم كه نقطه ي اتصال همشون شركت ما ميشه و با اينكه من مسئول واردات هستم اما توي اين پروسه به خاطر اينكه انگليسي خوب حرف مي زنم همه منو مي شناسن و يه جورايي ناخودآگاه من هم به سمت صادرات سنگ كشيده شدم. كاري كه استرس اش دقيقا ده برابر واردات است و گاهي اوقات اونقدر اعصابمو بهم مي ريزه كه قاطي مي كنم با هريس و رئيسمون و راننده و مسئول صادرات و حسابدار و ... دعوام ميشه و همه رو با هم يكي مي كنم و دلم ميخواد قندون به ديوار بكوبم. خيلي چيزها از ديدارم با ايشون ياد گرفتم ... اسامي انواع و اقسام سنگها و ابعادشون و نوع بسته بندي و لشينگ بار .... و باورم نميشه همه توي اين گروه به من يك عالم اعتماد به نفس تزريق كنند و منو به قول خودشون "زرنگ ترين جونور" اين گروه معرفي كنند. چهارشنبه قرار شد همه يك ناهاري دسته جمعي توي لابي هتل داشته باشيم ولي يهو هريس گفت: ليلي به من عكس يه جايي رو قبلا نشون داده بود و گفت كه يكي از دوست داشتني ترين مكان هاي زندگيشه ... منو ببريد اونجا رو ببينم. هممون ناهار نخورده بلند شديم رفتيم ولنجك ... دلم واقعا تنگ شده بود براي آبشار كوچولوم...يك سالي ميشد اونجا نرفته بودم و اون سه چهار ساعتي كه با هم توي هواي باروني – تگرگي- رعد و برقي و آفتابي اون بالا گير كرديم٬ هريس رسما چهار فصل ايران رو ديد. يه استاد داشتيم دانشگاه ... شايد بچه هاي ادبيات انگليسي خوب بشناسن ايشون رو (منظورم مدير گروه ارشد تهران مركزه) ... يه لهجه ي افتضاحي داشت و شعر خوندني به قول هريس  made a shit out of poem ... يادمه به Thunderstorm مي گفت تاندراستورم... اينقدر اون روز تاندراستورم ديديم و خنديديم و تلفظ اين كلمه رو به مسخره گرفتيم كه هريس برگشت يونان و گوشه ي اسكايپش نوشته it is a tunderstorm that is coming ... خلاصه اينكه كلي سوژه از راننده هاي ما و چراغ قرمز رد شدن هاي ما از وسط خيابون و كباب و جوجه كباب هاي ايراني جمع كرد و با خودش به تسالونيكي برد تا تعريف كنه و دسته جمعي با گروه سنگ بخندن. حيفم اومد اين عكس رو نشون ندم. ابشار كوچولوم به خاطر هواي با روني اون روز واقعا خوشگل شده بود. رضايت شغليم تقريبا ده برابر بيشتر شده و اونقدر كارها مرتب و  منظم از طريق من داره پيش ميره كه هريس از من قول گرفت از همين شركتي كه مشغول به كارم بازنشسته بشم . الان هم خودمو دارم با قيافه ي بازنشسته تصور مي كنم احتمالا اون موقع 50 ساله شدم و موهام بيشتر از الان سفيد شده ... اما مطمئنا اون موقع دندونام نريخته چون همچين درست حسابي ولخرجي كردم و بعد از سالها همه ي دندونامو درست كردم طوري كه تا آخر عمرم خيالم راحته.

امروز با چند تن از همکارامون توی دفتر آلمان رفتیم جلسه ی اتاق بازرگانی و صنایع ایران و آلمان ... می تونم بگم برای اولین بار در عمرم یک آلمانی دیدم که کاملا در اشتی با ایرانی ها به سر می برد. شیفته ی شخصیت مدیر عامل اقای دانیل برنبک شدم. واقعا قشنگ صحبت می کرد و فردی بود که با وجود سن کم کاملا ایران رو لمس کرده بود. خوشحالم یک فرد خارجی نزد تو ذوقم ... ما ایرانی ها رو افرادی دارای پتانسیل بالا می دید. جوانانی که از سطح علمی بالا برخورداریم و فقط باید خودمون رو باور کنیم. افرادی هستیم که هوش بالایی داریم و ۹۰ درصدمون انگیزه ی بالایی برای ایجاد حرکت و خلاقیت در خودمون داریم. و جالب اینکه بر عکس همه ی کسانی که در بخش بازرگانی فعالیت دارند اصلا آینده ی ایران را به خاطر تحریم مایوس کننده نمی دید و خوشحالم یکی روبروی من ننشست و الکی به من نگفت چون کشورت تحریمه بیچاره میشید... آینده ی مملکت شاید توی واردات پتروشیمی و نفت و گاز و تجهیزات نظامی و هسته ای ضعیف بشه و این مسائل ربطی به بخش های دیگه نداره و خیالمو راحت کرد که اگر مشتری از من درخواست سوئیچ بارنامه کرد حواسم جمع باشه که سوئیچ بارنامه برای بارهای معمولی فقط یه بازیه برای اینکه مشتری رو دور بزنند و نشون بدهند که اوضاع ایرن در بخش تحریم افتضاحه تا بتونند هزینه ی بیشتری بگیرند. خلاصه اینکه نمردم و از یه آلمانی خوشم اومد. اونقدر خوشم اومد که زود فرمهای عضویت در این اتاق رو گرفتم ... حس می کنم به دانشم چند درصد اضافه شده و این روزها که به شدت همکاریم با دوستان ترکیه ای و یونانی و ایتالیایی ام زیاد شده احساس می کنم منو انداختن توی یه مدرسه با یه عالمه درس های جالب و هر روز دارم چیزهای جدید یاد می گیرم. انکار نمی کنم کارم بخش مهمی از زندگی شده... انکار نمی کنم دلم برای دوستان کاری ام بیشتر از دوستان دانشگاهم تنگ میشه ولی هنوز بی خیال کوبیدن قندون به دیوار نشدما 

چند وقتیه دلم میخواد درباره ی اتفاقی که توی این سه هفته ی اخیر برام افتاد بنویسم... خیلی دلم میخواد بنویسم... خیلی دلم میخواد سبک بشم و دوست دارم یکی بهم بگه تصمیم ات درست بوده لیلا... ولی نمی دونم چه مرگم شده چپ و راست فریدون فروغی رو میذارم و گوش میدم و زار زار میزنم زیر گریه. دلم برای خودم تنگ شده.دقیقا برای خود خودم و فقط خودم ... دلم گرفته از دیدگاههای ادمهای اطرافم البته توی این مورد خاص اصلا نظر کسی رو نپرسیدم ولی هنوز دو دلم و حیرون موندم که ایا تصمیمم درست بوده یا نه. کاش میشد بنویسم. کاش میشد ... کاش میشد... ولی از قضاوت شدن می ترسم. از اینکه منو توی دو کلمه خلاصه کنن می ترسم. از اینکه به عمق من پی نبرند می ترسم. از این می ترسم که کسی تجربه ی مشابه این اتفاق رو نداشته باشه و بخواد منو راهنمایی کنه. نمی دونم ... فقط می دونم داغونم این روزها. چسبیدم به کتاب کافکا در ساحل و صبح به صبح میزنم زیر بغلم و تا محل کار می خونمش برگشتنی دوباره می خونمش... شب می خونمش صبح می خونمش ... دندونام هم درست شد. اونقدر مرتب و سفید شده که لبخند از رو لبام محو نمیشه. نمی دونم دیگه دلم چی میخواد!!! سرگیجه داره خفه ام می کنه این روزها. این هفته هم دوست یونانی مون هریس میاد ایران و من سه شب هتل رو به حساب شرکت رزرو کردم براشون ... اولین ملاقات حضوری مون خواهد بود ولی برعکس بقیه مهمان های خارجی مون انگار ایشون رو دهها ساله می شناسم ... حال منم چه موقعی گرفته شده هااااا ... 

 بعدا نوشت:

 Duydum ellere yarmış
yerini eller almış çoktan
Bense kendimi salmış yüreğini yaralar sarmış yoktan
Bir kızı bir oğlu varmış kendi hayatına dalmış
En acısı da beni hatırlamamış unutmuş çoktan

مي دوني پشت اون ظاهر آرومم مي مردم براي تو؟  (پرده دوم- ص 71)

تو حتا همون وقتا هم يه ويژگي مختص به خودت داشتي٬ مي شه گفت يه جور دست نخوردگي. تو تنها دختري بودي كه حتي گرفتن دستش برام لذت بخش بود. (پرده دوم- ص 72)

اگه از ديگري توقع صداقت داري٬ نميشه خودت كمتر صداقت به خرج بدي. (پرده دوم- ص 78)

 پ.ن : آخه یکی به من بگه لیلی مرض داری قبول کردی ؟؟؟ یعنی وااقعا داغونم.. اونقدر داغون که دلم میخواد راست راستکی یه قندون بردارم و بکوبم به دیوار. باور کنید بی معرفت نشدم به خدا سرم عجیب شلوغه ... اینقدر زنگ نزنید و اس ام اس نزنید که کجایی لیلی بی معرفت...کارم بدجور خسته ام کرده حوصله ی خودمم ندارم از بس حرص می خورم و همیشه shits happen at work Lily... همیشه شتز هپن ... همیشه  متنفرم از کل اون سیستم میلیتزر اند مونش ایتالیا... خسته ام کردن و نمی پذیرن اشتباه کردن ... من توی کارم هر وقت خطایی ازم سر بزنه معذرت میخوام و تا مرحله ی خسارت جلو میرم ولی اینبار دیگه خسته ام کردن از بس جیغ زدم به خاطر خطایی که نمی پذیرن در محاسبه خطا کردن...

“Sometimes fate is like a small sandstorm that keeps changing directions. You change direction but the sandstorm chases you. You turn again, but the storm adjusts. Over and over you play this out, like some ominous dance with death just before dawn. Why? Because this storm isn't something that blew in from far away, something that has nothing to do with you. This storm is you. Something inside of you. So all you can do is give in to it, step right inside the storm, closing your eyes and plugging up your ears so the sand doesn't get in, and walk through it, step by step. There's no sun there, no moon, no direction, no sense of time. Just fine white sand swirling up into the sky like pulverized bones. That's the kind of sandstorm you need to imagine.
And you really will have to make it through that violent, metaphysical, symbolic storm. No matter how metaphysical or symbolic it might be, make no mistake about it: it will cut through flesh like a thousand razor blades. People will bleed there, and you will bleed too. Hot, red blood. You'll catch that blood in your hands, your own blood and the blood of others.
And once the storm is over you won't remember how you made it through, how you managed to survive. You won't even be sure, in fact, whether the storm is really over. But one thing is certain. When you come out of the storm you won't be the same person who walked in. That's what this storm's all about.”

 من اصلا گمون نمي كنم كه آدميزاد تو اين دنيا كم چيزي باشه. اين دنيا بدون ما چيه؟ يه جاي سرد و سياه٬ بدون يه مثقال شعر. ما روش اسم گذاشته ايم. ما ادماييم كه توي اين هزار تو٬ بيقوله ها را گذاشته ايم٬ ستاره هاي مرده رو٬ بي نهايت رو٬ ابديت رو٬ چيزهايي رو كه هيچ كس نمي بينه٬ مائيم كه سرگيجه آورش كرده يم. ما كم چيزي نيستيم٬ عمرمون كوتاه هست اما كم چيزي نيستيم... (ص 81)

  ما در حسرت دنيايي زندگي مي كنيم كه جدايي توش راهي نداشته باشه. در نوستالژي يك تماميت گم شده يم. نوستالژي يي كه با تكه تكه شدن جهان كه محصول زندگي مدرنه٬ تشديد مي شه. (ص 91)

 همه ي دنيا پشت دره... دنيا هميشه اون ور در ايستاده! ... (ص 95)

حوصله ندارم براي اين كتاب نقد بنويسم همون خوندنش زد كلي داغونم كرد بسه... يادمه من و دوست دوره ي ارشدم الميرا و استاد تكاپويي يه زمان هايي واسه  شخصيت سيمور گلس مي مرديم و اونقدر داغون اين شخصيت بوديم كه تا يه ساعت بعد كلاس سرپا مي ايستاديم و فقط قربون صدقه ي شخصيت سيمور داستان هاي سلينجر مي رفتيم. يه جورايي دلم واسه اون روزها تنگ شد. واسه روزهايي كه من براي دونه دونه ي شخصيت كتابهايي كه مي خوندم ميمردم و همه پشت سرم زير زيركي مي گفتن : اين ليلاعجب ديوونه ايه ها... دوست داشتم ... دقيقا اين نوع ديوونگي رو هنوزم كه هنوزه دوست دارم ... يه درخواست: لطفا بلافاصله بعد از خوندن كتاب بدو بدو نريد فيلم پري رو ببينيد و مقايسه كنيد چون واقعا نيكي كريمي شخصيتي به شدت متفاوت از فرني در اين كتابه اما من نمي فهمم چرا منتقدان سينما همچنان اصرار دارند اون بازي لوس و بي نمك تيتيش ماماني نيكي كريمي رو با شخصيت جسوري همچون فرني مقايسه كنن؟؟؟!!!! فقط دوست داشتم بخش هاي خوب كتاب رو واسه دل خودم در وبلاگم هم داشته باشم. 

پ.ن 1: من اين كتاب رو با ترجمه اميد نيك فرجام خواندم و يه ايراد ترجمه اي داشت كه لازم مي دونم بهش اشاره كنم. در انگليسي اصطلاح Achille's heel به معناي نقطه ضعف مي باشد (چون شخصيت آشيل داستانهاي هومر تنها از نقطه ي پاشنه پا ضربه پذير بود) اما مترجم اين اصطلاح را اشتباها لغت به لغت ترجمه كرده: فراموش نكن اين پاشنه ي آشيل منه . (ص 68)

پ.ن 2: اهنگ وبلاگم يه آهنگ يونانيه به نام "پرنسس"  كه بعدها موقع سرچ متن Greeklish فهميدم يكي از شعرهاي كنستانتين كوافي است. وقتي اين نكته رو به هريس گفتم متحير پرسيد: مگه كوافي رومي شناسي؟  گفتم: اي بابا من ازش شعر ترجمه كردما... خنديده ميگه: اي بابا يعني چي؟ گفتم : اصلا از من انتظار نداشته باش معادل انگليسي اي بابا رو پيدا كنم بهت بگم. يه مدت مد كرده بود وقتي رئيسمون اقاي قاسمي رو صدا مي كردم اداي منو در مياورد حالا تا حرف مي زنم ميگه: اي بابا...

پ.ن 3: پنج شنبه اي رئيسمون از اروميه زنگ زد يه نرخ وارداتي رو با من چك كنه ... ميگه: خانم مسلمي چقدر امروز خوش اخلاق شدي لبخندت رو از پاي تلفن مي تونم تصور كنم٬ روزهاي ديگه همش با حالت عصبي با من صحبت مي كردي... لبخند نمي زدما ولي اينو كه گفت پاي تلفن يهولبخند زدم. حس مي كنم همين كه متوجه شد قبلا عصبي بودم و الان نيستم فعلا تا اينجا بسه. خوبه حداقل متوجه اين نكته شده... والله داشتم مي تركيدما.

پ.ن 4: اينم به ياد 7 سال پيش كه برام مي خوندي... ديگه شيطوني بسه! آره ديگه شيطوني بسه! آخه ديگه شيطوني بسه...  ديشب يه آلبوم از آهنگهاي قديمي شاد دستم رسيد يه راست رفتم سراغ آهنگهاي شهره و فقط لبخند مي زدم و به آهنگاي جينگيلي مستونش گوش مي دادم.  يادش بخير 7 سال پيش من 22 ساله بودمااااا ... چه زود 4 سال ازاون 15 فروردين لعنتي گذشت كه هنوز حس مي كنم همين ديروز بود.

 پ.ن 5: از بچگي يادم مياد كه سالهاي ساله حتي بعد از فوت عمويم هنوز مثل قديما اصرار داريم همچنان بريم خونه ي همين خاله ام و بساط غذاهاي تركي رو برپا كنيم وسبزه گره بزنيم ومن باقالي پلو بخورم و فشارم بيفته  (آخه من به باقالي حساسيت دارم)  و هرسال پسرخاله هام بساط آب قند راه ميندازن تا منو فيلم كنن و بهم بخندن.  موقع خداحافظي چند تا عكس از 13 بدر امسال انداختم تا توي وبلاگم آپلود كنم: عكس 1 – عكس 2 –  عكس 3 ( من و خواهرم)

يادمه پارسال كتاب "خانه خوبرويان خفته" را به دوستاي تهراني و شهرستانيم هديه دادم و امسال شديدا زدم تو نخ هديه ي كتاب "هاگاكوره" به عنوان عيدي براي دوستانم. كتاب تاثيرگذاري بود حداقل براي من  كه اين اواخر حسابي " با تو آن پنجه نبينم كه به پيكار من آيي"... رهنمودهاي تاثيرگذاري داشت... و جالب تر اينكه حس كردم توي اين 29 سال من هم سامورايي خوبي بوده ام و خوب جنگيدم اگر چه در خيلي موارد شكست خوردم اما حداقلش اين بوده كه به خودم جرات مبارزه داده ام...  

پ.ن 1: كي گفته در سال جديد بايد كينه ها رو دور ريخت؟ خوب اگه بخواهيم اينكارو بكنيم كه همون آدمها دوباره امسال هم وارد زندگي مون ميشن و باز رو اعصابمون رژه ميرن... دوباره همون آش ميشه همون كاسه ... من يكي كه ترجيح ميدم چشممو ببندم ٬كاري به كارشون هم نداشته باشم ولي به همين راحتي آدمها رو نمي بخشم. به قول ياسمينا رضا هر وقت آدم از دوست داشتن يك نفر دست مي كشد٬ آن كس ديگر اعتبارش را درنظر آدم از دست مي دهد و تمام حركات و سكناتش به نظر ناجور مي آيند. من ترجيح ميدم بعضي ادمها رو در سال جدید دقيقا در همين جمله خلاصه كنم و بره.

 پ.ن 2: عكس هاي خانواده ي پاپاناستاسيو- دوست و همکار یونانی ام: هريس ... پسر بزرگش آناستاسيس... پسر كوچكش كنستانتيوس ...

ديشب دلم ميخواست گوشي تلفن رو برميداشتم و اين تيكه از كتاب فرني و زويي سلينجر رو برات مي خوندم... "تنها دلمشغولي هنرمند اينه كه كارشو به كمال برسونه٬ كمال با تعريف خودش٬ نه با تعريف يك نفر ديگه." ... وقتي اينو خوندم زدم زير گريه كه چرا قبلا اين كتاب رو به زبان فارسي نخونده بودم؟ چرا قبلا كه دو بار اين كتاب رو به انگليسي خونده بودم هيچ وقت به عمق اين جمله دقت نكرده بودم؟ شايد اگر دقيقا عين اين عبارت فارسي رو خونده بودم درست همون روزي كه با طعنه بهم گفتي برو دكترا بگير و بعد اون موقع حرفي براي گفتن تو ادبيات داري كاش اونموقع مي تونستم بهت ثابت كنم راه من در ادبيات چیه اما سكوت كردم به احترامت... لعنت به اون احترامي كه برات قائل بودم و هنوز هستم ... لعنت به این اخلاق گندم که وقتی می بینم کسی نمی فهمه چی میگم دست میکشم و توضیح اضافه نمیدم و توجیهش نمی کنم فقط میگم  اه ول کن لیلا واسه چی الکی فسفر می سوزونی؟  ... دلخورم از پدر مادرم كه بهم ياد ندادن مثل يه گرگ وايستم تو روي آدمها و از حق خودم و تفكرات و انديشه ي خودم دفاع كنم... هميشه منو طوري تربيت كردن كه با سكوت انتقام بگيرم از آدمهايي كه منو از خودشون متنفر مي كنن...  ديگه بحث رو كش ندادم و ديگه باهات هيچ وقت حرف نزدم تا اجازه ندم از اعتقادات من خرده بگيري انگار نه انگار كه منم انديشه اي داشتم كه تو باید ببهش احترام میذاشتی...  منم مثل فرني دنبال همون خانم چاقه هستم كه سيمور گلس تصويرسازيش كرد و بعد به خاطر اون خانم چاقه٬ زويي كفشاشو واكس ميزد. فايده نداره بخوام توضيح بدم درزندگيم دنبال چي هستم... اگر دنياي من براي آدمها زيبا باشه خودشون كشف مي كنن من در زندگي دنبال چي هستم. فقط خسته شدم از آدمهايي كه ديگه حوصله ي كشف كردن ندارن و نتيجه ي هر چيزو بايد مثل يك لباس اتو شده گذاشت جلوشون.  

پ.ن1: هربار سلينجر ميخونم به قرآن به غلط كردن مي افتم... به خودم قول دادم تا يكسال بعد از بيست كيلومتري سلينجر هم رد نشم از بس ميزنه داغونم مي كنه و اشکمو درمیاره نصف شبی.

رئيسمون از بس سركار منو و شهاب رو صدا مي زنه ديوونه ميشيم... صداش مثل مته رو اعصاب جفتمونه... گاهي وقت ها اونقدر پشت سر هم صدام مي كنه كه هدفون رو ميزنم گوشم و الكي ميگم من دارم با خارج صحبت مي كنم حواسم پرت ميشه وقتي قرار باشه هم زمان انگليسي و فارسي حرف بزنم.... اينجوري چند دقيقه از شنيدن صداش خودمو خلاص مي كنم و به كارهام مي رسم و بارگيري ها و مسيرها رو چك مي كنم... خلاصه پنج شنبه اي اول صبح كه ترخيص كارمون زنگ زد گفت توي بارنامه اسم شركت گيرنده رو اشتباه وارد كردي  بدو بدو شروع كردم به صدور يه سري اسناد جديد. همون موقع حسابدارمون زنگ زد گفت فلان صورت حساب دست شماست؟ از اون طرف هم رئيسمون گفت ابعاد پالت هاي ساپكو چنده؟ از اون طرف شهاب گفت: اين اقاي مظاهري اگه  تا امروز گواهي مبدا رو نفرسته هريس بايد حق دموراژ بده ها خانم مسلمي.... منم قاطي كردم سر همشون يهو جيغ كشيدم كه اه من نمي تونم هم زمان 10 تا كارو با هم انجام بدم همينجوري مي كنيد من بارنامه اشتباهي مي زنم ديگه... همتون فقط بلديد بشينيد سرجاي خودتون و كارها رو از طريق يك نفر ديگه پيگيري كنيد. چرا من هيچ وقت كارم گير شماها نيست؟ چرا من هيچ وقت صورت حسابام و ابعاد و كارهام سر از پرونده ي شما در نمياره؟ ولي هميشه كارشماها لابلاي پرونده ها و ايميل هاي من گير كرده .... حتي نمي خواهيد لابلاي دو تا ايميل دنبال كارهاي خودتون باشيد... يعني اگه زن نبودم به جان خودم قندون روي ميز رو برمي داشتم و پرت مي كردم سمت ديوار از بس اعصابمو خرد كرده بودن... آخر سر هم موقع برگشتن رئيس گرامي  با طعنه فرمودند : جديدا خانم مسلمي ساعت نه مي آيي سركار و راس ساعت ميري...  منم امروزصبح شنبه راس ساعت هشت و نيم يه تابلو زدم زير بغلم و اين جمله از كتاب هاگاكوره رو پرينت گرفتم و گذاشتم توي تابلو و چسبوندم به ديوار پارتيشن: " چگونه انتظار داري با سرافكنده ساختن يك فرد از او انسان بهتري بسازي؟ " هر کی میاد اتاقم یه لحظه خیره می مونه و متحیرمیگه : خانم مسلمی این چیه زدی به دیوار؟ میگم: خوب فکر کنید کلی نکته داره... بالاخره باید از اینهمه ادبیاتی که خوندم یه جا استفاده بهینه کنم دیگه... اینطور نیست؟

 پ.ن 1: چقده خوردن پرتقال خنك مزه ميده... سالها بود به خاطر مشكل دندونهام از اين نعمت بي بهره بودم... چهار تا دندونم درست شد بالاخره .... كلي خوشگل شدم اووووووه بيا و ببين. دارم به اين فكر مي كنم كه 4 تا دندون اينقدر خوشگلم كرده بقيه اش رو هم بعد عيد درمان كنم چي ميشم خداي من؟؟؟

پ.ن 2: خوش به حال اونايي كه عيد ميرن مسافرت... من كه طبق معمول هر سال تهرانم و 5 فروردين هم بايد برگردم سركارم. سال جهاد اقتصادي هم تموم شد بي صبرانه منتظرم ببينم امسال چه جوري ملت رو آنتريك مي كنن...

آشنایی با هریس منو برده صاف به نوستالژی ۱۵ - ۱۶ سالگیم. اون موقع که خودمو واسه کتابهای نیکوس کازانتزاکیس شهید می کردم و دونه دونه ی آثارش رو می خوندم و کتابهای ممنوعش رو پیدا می کردم و با قیمت سه برابر قیمت واقعیش می خریدم و می خوندم. مسیح باز مصلوب - آخرین وسوسه مسیح- سرگشته ی راه حق- گزارش به خاک یونان- زوربای یونانی- برادرکشی و ... یادش بخیر. اینم از آهنگ فیلم زوربای یونانی... دلم واسه اون موقع هایی که با هیجان کتاب مطالعه می کردم تنگ شده.  باورم نمیشه یک یونانی تا این حد از این فاصله ی دور به من نزدیک باشه و اونقدر اعتمادمون بهم بالا باشه که تا بگم این مبلغ رو بزن به حساب فرداش سوییفت بانکی رو نشونم بده و اونوقت ما ایرانی ها اینقدر سر همدیگه رو هی دم به ساعت شیره بمالیم و تا اون چهل هزار تومان کارمزد دلار رو بزنیم به حساب اون بنده خدایی که هنوز سرویس ارائه نداده پولش رو یه هفته قبل پرداخت می کنه. گاهی آدم تو دنیای بیزینس از هم وطن های خودش واقعا متنفر میشه. من خودم توی کار وارداتم ولی ندیدم یه خارجی از من کارمزد بگیره اما نوبت ما ایرانی ها که میشه از جد پدربزرگ عمه مون هم کارمزد نه هزار دلار رو می زنیم به حساب و همیشه من با بچه های شرکت سر این دله بازی مسخره ی بیزینسی دعوام میشه و میگم آره حتما با این دله بازی ما ایرانی ها صادرات مملکت بعد از تحریم متحول میشه... بشینید ببینید چه گندی بزنیم...